|
|
- بيماريهای قابل درمان با هوميوپاتي
می توان گفت هوميوپاتی با گنجينه ای مشتمل بر بيش از 4000 نوع دارو، يك طب كامل ميباشد و تقريباً براي اكثر
بيماريهاي رايج اعم از حاد يا مزمن، راه حل درماني دارد، به شرط آنکه بيماری بيش از حد پيشرفت نکرده باشد و
عضو مورد نظر دچار تخريب جدی نشده باشد. به عنوان مثال يک سرطان بيش از حد رشد يافته يا آرتريت روماتوئيد
پيشرفته که موجب تغيير شکل مفاصل شده باشد، می توانند در هوميوپاتی درمانهای تسکينی دريافت نمايند، اما
احتمال بهبود کامل خيلی کم است. در كل، اكثر بيماران ميتوانند با هوميوپاتی به درماني كامل برسند، بدون آنكه نياز
باشد تا آخر عمر از داروهاي شيميايي براي كاهش آلام خود استفاده كنند.
چند نمونه از بيماريهايي که از طريق هوميوپاتي مي توانند به درمان قطعي برسند در ذيل ارائه ميشود :
پوست :
جوشهاي صورت و بدن (مقاوم به داروهاي شيميايي)، پسوريازيس، خارش، کهير و ...
گوش و حلق و بيني :
آلرژي فصلي، زخم و آفتهاي مکرر دهان، بدبويي مزمن دهان، سينوزيت مزمن، ترشحات پشت حلق دائم، صداهاي
اضافه در گوش، کاهش شنوائي، گرفتگيهاي مزمن بيني و ...
سر و گردن :
سردردهاي مزمن، ميگرن، احساسهاي خاص در سر (سنگيني، بزرگي، سوزش و ...)
سينه و قلب :
دردهاي مزمن، تپش قلب، دردهاي قلبي، مشکلات قلبي مقاوم به درمان، سرفههاي مزمن، نفس تنگي، آسم
گوارش :
درد و زخم معده، نفخ معده و روده، يبوست، اسهالهاي مزمن، تهوع و استفراغهاي مکرر (مانند دوران بارداري) و..
اعضای بدن :
دردهاي مزمن دست و پا، روماتيسم، سرد يا داغ بودن غير طبيعي دست و پا، عرق زياد و غير طبيعي در کف دست
و پا، خواب رفتن دست و پا، کمر دردها، دردهای سياتيکي و ...
زنان :
دردهاي قاعدگي شديد، مشکلات جنسي، خونريزيهاي زياد، عفونتهاي زنانگي مزمن و مکرر
اعصاب و روان :
افسردگيها، اضطرابها، ترسها، عادات رفتاری نامناسب، بيش فعالی کودکان، عصبانيتهاي شديد و سريع
فراموشکاري، آزردگي از افکار گذشته يا حال، تيک عصبي، خجالتي بودن، نداشتن اعتماد به نفس و ...
تومورها، سرطآنها (با توجه به شرايط بيمار)، پارکينسون، ام اس و بيماريهايي که در پزشکي رايج حتي اسمي
ندارند !
اما در تمام موارد فوق رسيدن به تشخيص صحيح هوميوپاتي شرط اول درمان است، چرا که يک هوميوپات بايستي با
دقت بسيار، علائم مختلف را در کنار يکديگر قرار دهد و تنها با يک دارو بيمار را درمان نمايد، که در عمل اين مسئله به
عواملی همچون همکاري کامل بيمار در دادن شرح حال (حتي ريزترين مسائل)، عدم مخفي کردن خصوصيات جسمي
و اخلاقي، دقت، تجربه و علم بالاي هوميوپات و ... بستگي دارد. فراهم شدن شرايط فوق درصد موفقيت را بسيار بالا
مي برد.
البته در مورد بيماراني که داروهاي زيادی استفاده ميکنند، روند درمان سخت ميشود که بايد با توجه به شرايط اقدام
به درمان نمود. (به خصوص داروهاي کورتون دار نظير پردنيزولون، دگزامتازون و ...)
- ميزان موفقيت درمان هوميوپاتي
به عنوان يک اصل کلی ميتوان گفت که هر بيماري که نيروي حياتي وي از بين نرفته باشد، ميتواند از هوميوپاتي
انتظار بهبودي داشته باشد. در حقيقت با توجه به اينکه هوميوپاتي با تحريک سيستم ايمني بدن عمل ميکند اگر
سيستم ايمني و کلا ساختار بدن دچار نابودي مفرط و غير قابل برگشت شده باشد، اميد به بهبود به شدت کاهش
مييابد. مانند مراحل انتهايي سرطان و يا بيماراني که عضو يا اعضايي از بدن (مثل کليه، کبد و ...) را از دست
داده اند. هر چند که در اين موارد هم از طريق هوميوپاتي ميتوان با کاهش دردها و ايجاد آرامش و کاستن از داروهاي
شيميايي عملاً به بيمار کمک بسيار کرد.
بايد توجه نمود كه در هوميوپاتي هر بيماری براي درمان شدن بايد به دقت تشخيص داده شود، امري كه هميشه رخ
نميدهد. دريافت اطلاعات صحيح و دقيق مربوط به بيماري، اهميت زيادي دارد و هر عاملي که در آن اختلال ايجاد کند
باعث کاهش درصد موفقيت ميشود. بيمار بايستي تمامي نکات مربوط و بعضاً غير مربوط از نظر خودش را صادقانه
عنوان کند تا هوميوپات به نزديکترين تشخيص برسد. مشکل زبان، گويشهاي متفاوت، خجالت کشيدن از گفتن
واقعيات، بياعتمادي به پزشک هوميوپات، کم حرف بودن ذاتي بيمار، حضور اطرافيان بيمار در مصاحبه و عدم آشنايي
کافي بيمار از آنچه که هوميوپات بايد بداند، همگي باعث کاهش موفقيت ميشوند. چه بسيار پيش ميآيد که بيمار به
به علل فوق مطلبي را در جلسات اول نميگويد و بعد از گذشت چندين جلسه ناموفق يا بهبودي کم، با گفتن نکات
کليدي با تشخيص تازه به درمان کامل ميرسد که اين امر باعث طولاني شدن درمانش خواهد شد.
بطور کلي ميزان موفقيت هر هوميوپات با توجه به تجربه و علم وي متفاوت است و از 6۰٪ تا ۹۰٪ متغير است. با توجه
به اينکه عموم بيماراني که نزد هوميوپاتها ميآيند عملاً از پزشکي رايج جوابي در خور نگرفته اند و بيماران صعب العلاج
محسوب ميشوند، لذا ميتوان اين درصد موفقيت را بسيار قابل توجه دانست.
- طول درمان هوميوپاتي
طول درمان در هوميوپاتي بسيار متغير ميباشد و با توجه به نوع بيماري (حاد يا مزمن بودن آن) از چند ساعت تا چند
سال متفاوت است. شايد به عنوان يک معيار کلي بتوان گفت به ازای هر يک سال بيماری، به يک ماه زمان برای درمان
نيازمنديم. براي نمونه بيماري با قدمت بيش از ده سال، احتمالاً به ده ماه زمان براي درمان نياز دارد. البته شدت بيماري
نيروی حياتی بيمار و همين طور مصرف يا عدم مصرف داروهاي شيميايي نيز در تعيين اين مدت اهميت دارند.
|
